Benedikt WSEF **Life Coach**

tha Graham, a great dancer and somewhat of an icon for me in my life when it comes to dance and life in general;

http://www.google.be/url?sa=t&source=web&ct=res&cd=3&ved=0CBcQFjAC&url=http%3A%2F%2Fnl.wikipedia.org%2Fwiki%2FMartha_Graham&ei=NWEJS9XnIJHA-Qb7jMzGDQ&usg=AFQjCNHlEuYgUxlyaP2S8Gf_HhDPo_NriA&sig2=uCeX02rxv1jYW61FIiSTEQ

Martha Graham

Martha Graham (Allegheny, tegenwoordig deel van Pittsburgh (Pennsylvania), 11 mei 1894 - New York City (New York), 1 april 1991) was een bekende Amerikaanse danseres en choreografe. Ze wordt beschouwd als de grondlegger van de moderne dans. Er wordt vaak over haar gezegd dat ze van onschatbare waarde is geweest voor de dansgeschiedenis.

Ze wordt vaak vernoemd in de pers doordat ze een jonge, nog onbekende Madonna eind jaren zeventig/begin jaren tachtig gecoacht heeft.




Now, I have to send you this said by Martha Graham, a great dancer and somewhat of an icon for me in my life when it comes to dance and life in general;

 

Sluit nu maar die mooie ogen en droom stilzwijgend van de nacht…

Vertrouw het duister en het donker, de zwart kleur die naar je lacht…

 

 

De zoute golven vol van tranen nemen verdwaalde stappen mee…

De diepe indruk in die korrels verdwijnt dan zachtjes met die zee…

 

 

Een traan die heelt, een traan die zuivert, die trots zijn weg zoekt in de dauw…

Laat regenboog dan eeuwig schijnen, zonlicht, prinses, ‘k hou van jou…

 

Maldegem, zolderkamertje, 2009 – november -17

 

mooie Dag Nonkel Geert,

mooie Dag Tante Ilse

mooie Dag kids...

 

zet U alvast de kapitalen op de juiste plaats

 

Karlsson was zo ondeugend...

 

“Ik hou van je van hier tot eindeloos voorbij de maan...

en razendsnel weer terug...”

 

Dat je dat maar weet...

 

Karlsson...

 

Goedemorgen kennis is macht... Kennis is wijsheid en wijsheid ontkracht...

Life is give and get... geven en nemen...

 

U zag er prachtig uit, gelauwerd zonder kransen na een strijd met jezelf die je nooit verliezen kon.

Bedankt voor alle bagage die je ooit in mijn FRODO knapzak stak, je hielp me balanceren op flinterdunne touwen, was de richting op de vijfsprong vol levensgevaar die me de innerlijk kracht gaf om te springen... waar iedereen terugliep...

 

Mooi, de KRUISWEG wordt een KRUIS...        WEG, we veranderen het kruis naar een plus teken en doen de negativiteit zakken, het middellijntje - , de dwarsbalk naar een + van positiviteit. Dan kan het kRuIs kantelen we halen de R en I ervan tussen. R van Rechtvaardigheid, I Innelijke kracht, Ingetogenheid, of I van kInderlIjke onschuld... X (geen Judas)

Benedikt = de gezegende = 1969 – december – 25 = negen maanden na de meest energetische periode in de natuur = de `vlucht`, ik vlucht nooit al moet ik doodvallen, naar Egypte = de key off life = de da vinci code = de anch = toet    anch    amon = amon = amor of amunnition, ik stuur = de vloek van de Farao, je bent voor of je bent voor...

 


De San Greal die menig mens zocht, de 1000 jarige vrede komt eraan, ik ga met mijn 'god', mijn foundation de wereld in balans, in rust, in vrede brengen, deelnemen wordt belangrijker dan winnen. De bloedlijn van Koning David, Sang Real, vloeide verder tot bij Koning Farouk:

“There are only five kings in the world, king off cloves, king off spades, king off hearts, king off treffle, AND ME,...” Nou wel een bescheiden man maar wat moest ie dan in het Grand Hotel te Brugge rollebollen met een grouppie? `t Ja hij was bekend als the playboy king `pepermunt`, op wikipedia. Maar dan speel ik voor Robin Hood hé...

 

Hood, hoed, goed, en nu...

 


Het abstract maken van de vaderfiguur en hem in een hemel plaatsen is DE methode geweest van een `gekwetste dame` om de `macht` te grijpen, om de wereld in pijn en miserie te steken. Ik pijn, iedereen pijn. Ik geen goede vader, niemand geen goede vader, egoïsme, egotripper. De hard- en rechtvaardige rechters, vaders verdwenen met de noorderzon... `t Ja dan heb je wel miserie toch? Niet meer miserie dan in een Nonnenklooster...

 

Als vaders nooit thuis zijn en moeten werken dan ontstaat het kruis,...

Het Oedipuscomplex.

 

We moeten een onderscheid maken tussen de reële en de emotionele groei van een meisje, kind.

Een meisje behoort zich te hechten in de pubertijd aan een vaderfiguur, verliefd worden en zo op gelijke hoogte komen van de moeder, belangrijk is dat daar duidelijke grenzen zijn, waar eindigt intimiteit en begint seksualiteit. Overschrijden van grenzen vormt spanning, overspanning vormt achteraf decompressie en depressie... pijn en lijden. Het is belangrijk dat die grenzen duidelijk afgebakend en beschermd worden, door goede huisvaders en zorgende huismoeders... HET GEZIN.

Heel belangrijk in heel het verhaal is dat er geen mensen zijn die bewust gekwetst hebben, we herkennen de actie en reactie van Newton, (25 december), psychologie: de verschuiving. De daden zijn gepleegd in een systeem dat pijn en lijden wou veroorzaken om het later te kunnen factureren. Een handeltje in zalven maar vooral veel slaan met als opdrachtgevers een waanbeeld, een psychose, een god in een op het WWW niet terug te vinden hemel... Razernij werd baas, de wereld werd een slagveld.

 


Het is niet onbestaand dat jou biologische en reële vader verschillend waren, vandaar het gemist aan grenzen, het kruis sloeg toe als een valkuil vol vlijmscherpe kruisnagels... tot bloedens toe... De zoektocht naar vaderliefde werd een onbegrensde strijd met enkel lozers... Mensen werden gebruikt voor materialisme, gouden stukken om je zieltje, de goede vaderliefde, te kopen... een bodemloze put vol aflaten en laatste perkamenten sacramenten.

Het is zoals het is, en het is goed zo... we zijn..., to be or not to be that is the ?

 

Vandaar mijn logo.

De voorbije eeuwen stond het materialisme centraal. Nu Menselijk weerwerk.

In mijn logo, dat de Olympische gedachte bevat, staat de mens centraal, in het zilver. Het middelpunt van je zijn ben je zelf, je hart...

Daar vinden we mensen in evenwicht, in balans, vrede- en vreugde vol. Dat is onze GPS, ons gevoel is onze leidraad. Een gezonde geest in een gezond lichaam.

Het Wereld Sport Educatief Fonds wordt tot `god` verheven, in de gouden kleur en het materialisme verdwijnt met de bankrekening naar de eervolle derde plaats. Een `foundation` voor mensen, door mensen, wysiwyg, what you see is what you get. Vertrouwen en rechtvaardigheid staan hoog in het vaandel.

Het tweede deel van het logo is een wereldbol in de vorm van `het hart`, in red and yellow, rood en geel, rood van back to the roots, Robin Hood, back to the Rootsaerts, ;-), de rode kleur van zuurstofrijk bloed. Het gouden geel vormt het tweede deel, het goud van, welopgevoede, gouden harten van koekebrood.

Samen met het zwart dat de tranen van de voorbije eeuwen in zich draagt, de traan die door contact met het licht, positieve energie, een regenboog doet verschijnen met de kleuren van `iedereen wereldkampioen` en de Maldegemse kleuren en de Belgische tricolor...

 


Voila, ik heb een product, en nu ga ik verkopen, het hele WWW rond... Ah Ja ge kent me toch hé...

Ik ben natuurlijk een beetje een zakenman hé en dan moet ik een Porsche en een Nissan 500 zx en een supergroot zwem- en bubbel- en sauna en wijven, Britney Spears, Ma Donna, Shakira, Shakira, waaaauw...

Voila en nu komt gij, want gij zijt belangrijk hé in Karlsson zijn verhaal, nu moet gij zeggen: “Karlsson, rustig, rustig, ge hebt toch een zwembad in Maldegem... Wie gaat dat allemaal onderhouden, wie gaat die nafte betalen en die tax, en wie gaat die auto wassen en wat als ze U Car Jacken?...” Ook juist... Ik rijd wel met mijn Kangoo ;-)

Maar als ik van de Belgische Staat een vlieger mag gebruiken, zo een staaljager, heb gij nog uw brevet om te vliegen? Anders kopen we er een in Egypte, 2 halen 1 betalen en gij leert me vliegen. Wel naast torens hé! We vertrekken met de fiets naar `t Drongengoed, gaan verkopen in de Emiraten, en `s avonds zijn we thuis bij de vrouwtjes, oost - west, thuiseke best. En de zondag speel ik bij Ksk Maldegem als skipper...

De `foundation` wordt gedragen door mensen die uitgebalanceerd zijn, en daar liggen voor U kansen. Tuurlijk, leven blijft een eeuwig spel, never lose the child in your eyes, Nonkel, want dan ben je Nonkel niet meer. Neem je tijd om te groeien maar als je buiten stapt en je kijkt links voor je... in dat rare huis op die zanderige hoogte, met dat o zo mooie zolderkamertje, daar woont Karlsson en die heeft eindeloze dromen... die soms nooit en veel altijd op onverwachte momenten, als rozenknoppen, uit behoren te komen.

Wees voorzichtig met sexualiteit, het is een kostbaar godsgeschenk dat heden ten dage in onze wegwerpmaatschappij zijn waardevolheid heeft verloren. Die emotionele grens, het gebruiken van mensen, kronenburg park, om materialisme te bekomen zorgt voor eindeloos veel pijn en onrust, die behoort concreet gemaakt te worden en die wortels moeten verdwijnen.

Monogamie, met een goede jagende vader en een zorgende liefdevolle moeder wordt de hoeksteen van een vredevolle samenleving. `Ik heb goed gesproken` Haw... Bene dikt ;-)

 


Ge moet nu ook niet te drastisch zijn met uw eten hé, extreem is nooit goed, ge mag best wel een kilootje of 10 bijkomen want als we met die straaljager door de geluidsmuur gaan en ik trek dat dak open moet ge maken dat ge er niet uitvliegt hé... Dan dwarrelt ge naar beneden als een Ethiopiër... maar vangt Karlsson U terug op zoals in de tekenfilms...

Serieus Humor gaat de wereld redden en als ze wat dwaas doen gaan we eens door de geluidsmuur knallen dat al de vensters eruit vliegen ze zullen wel oordopjes en glas verkopen en braaf zijn. Een donderslag bij heldere hemel... God is a Deejay...

Ik meen dat hier wel allemaal hé, ge moet Karlsson nu ook weer niet onderschatten hé...  de grens tussen, niet te begrijpen wel te geloven, is een dun lijntje zilverpapier...

Sincerely Yours,

 

Prins ;-) (al lachende zegt een zot de waarheid...)

Benedikt Olga Georges Van de Walle

 

Stichter Van Benedikt`s Wereld Sport Educatief Fonds

December 2006 Hurghada Egypt Red Sea

 

Bedenker Benedikt`s Side Loading System

December Millenium Maldegem -red and yellow- Belgium The Eede

 

“En als je dat niet gelooft maak ik je wat anders wijs,

Dat je dat maar weet,”

 

Karlsson, met twee ss `en

 

Zolderkamertje, zandhoogte, the never ending story...

 


x

:-)

Dag dagboek... psychiatisch centrum Melle... onterecht `gedwongen` opgenomen.

SCHULDIG ZONDER PROCES....

Boete zonder schuld...

2 kinderen blijven over na een veldslag der geliefden.

We likken wonden als eenzamen der wereld.

1 houvast helpt me, sleept me uit dat regenwoud der tranen. Wat ligt er nog in de weegschaal, waar is leven nog iets waard, waar kun je je steen nog tot bijdrage geven. Wat of wie geeft je het gevoel dat je terug weet dat je bestaat. Moeilijk, oordelen, vooroordelen, maar waar een wil is, is een weg. We zoeken en we zijn niet alleen.

Traag, druppelsgewijs, kan iemand het nog schelen. Verdomd het kraakt, het breekt, het knarst een hart kan zich verdelen. Heel diep die pijn die snijdt, die kliefd door merg door been en wijst met holle kreet realiteit de weg. De toekomst ligt nu in een dag waar alles moet en niets meer mag. Doe ogen dicht en drroom vanbinnen dat een of ander simpel iets kan starten kan beginnen. Het water stroomt naar `t laagste punt dat kun je nog voorspellen maar al de rest van `t leven kan niemand je vertellen. Verstil, verzacht maar geef niet op laat los, laat los, laat alles komen druk weg die pijn, maak plaats voor in mijn dromen.

Sombere tijden, alleen, alleen die wacht, alleen die lacht het kan heel prettig klinken maar alleen door een sombere bril doet menig traantje rollen over wangen die emotieloos verkrampen door eenzaamheid. Ja ik doorloop een kruisweg...

Moeilijke tijden zijn nu mijn lot, hoe kan ik `t veld doorploegen druilerig somber is mijn deel het rouwproces verwerken. De laatste tijd drukt het juk me door het velletje medicijnen, hoop in de duisternis. Verder, verder aan de einder, Anton en Marieke, ben ik, zieke, twijfelaar, klaagmuur, waardevol gesterkt door vrienden. Weeg ik zwaar genoeg om door te gaan richting `guilloutine`. En maakt die korte snok letterlijk een einde aan mijn zorgen. Ik ben zo somber dat de vlucht uit deze schijnrealiteit opluchting, high voelt.

Dag Anton, Dag Marieke, ik ben reuzetrots op jullie. Ik heb het moeilijk. Ik ben veel verloren een groot stuk van mezelf. Ik zie in de spiegel een papa met beperkingen. Het doet pijn, mijn eigenwaarde staat op een laag pitje, smeulend. Waar is de mens naartoe vol glimlach, vol met dromen ze zijn M anisch D epressief (MiljaarDe) doorprikt.

Zachte handen aaien papa`s stille huid, hij is klein en toch groot en vult de eindeloze leegte. Eenvoudig groots genieten met l&r 2 kinderen die de zon als bondgenoot verdienen en de wolken spelend achterlaten.

Silte rust kan ik hem vinden er is geen mens ter wereld die de wijsheid beheersd.

Het weegt, het weegt de bulten der kamelen. Hoe moet een mens verwerken dat het litteken der stemmingsstoornis schuurt. Bij elke adem, elke zucht, onzekerheid, een vlek op mijn binnenkant, mijn ziel die schoonheid der jeugd, der toekomst, der dromen besmeurd. Waar leidt de weg als afgrond schreeuwt. Leegte, eenzaamheid, trots is ver te zoeken en wie of wat ben ik ooit geweest.

Dag Anton, Dag Marieke ik denk veel aan jullie mijn hartedieven. Maar ik ben ziek, leeg. Ik wil me niet meer zo rusteloos, waardeloos voelen. Ik ben ten einde raad er is iets grondig fout met me. Ik voel me rot, zonder energie, ik wil rust, eindeloze rust. Ik denk mezelf kapot en ik kan het niet alleen stoppen. Hoe kon ik een goede man, papa, mens zijn als ik zo denk? Niets ik heb zoals ik nu ben geen waarde meer. Ik ben enkel nog een last en dat wil ik niet zijn. Hoe moet ik nu werken? Leven? Ikke weet het echt niet meer.

Dag mensen, ik ben echt ziek, stemmingsstoornis, ik kan er niet mee leven, zonder mensen die ik anders nooit zou verloren hebben denk ik. Wat is dit miezerige leven nog waard? Hoelang hou ik dit vol? Ik heb nood aan steun, mensen, ik ben er erg aan toe, mijn gedachten dwalen steeds af naar een weg en die weg leidt naar rust, weg van mezelf. Maar ik wil afscheid kunnen nemen allen samen, mijn deel zit erop...

Vergeet mij niet, vergeet me nooit ik heb mijn best gedaan, ik ben zo leeg ik ben zo op ik kan vanaf dit kruispunt geen stap meer verder gaan, verdriet maakt stuk, verdriet doet pijn, verdriet is zoute tranen van wat had kunnen zijn. Nu is geweest, nu kan niet zijn, slaapwel mijn lieve schatten. Nu kan ik dromen van een toekomst zonder eelt.

Er was eens een jongen die op een dag tijdens zijn leven, zijn zoektocht, verdwaald raakte en plotseling in een reuzebokaal vol met moedermelk viel, hij sparetelde en proeste, hij probeerde tegen de gladde wanden op te klimmen, buiten stonden familie en vrienden en twee prachtige kinderen met de armen weid open maar ze konden niet helpen. Hij werd moe, niemand kon hem helpen hoe graag ze het ook wilden (hypocriet, laf). Hij hield vol maar er fluisterde een stem (dokters) die zij dat het genoeg geweest was, hij werd leger en leger en nog meer leeg maar hij hield vol en hoe meer hij vocht en spartelde hoe meer de melk strammer werd. Langzaamaan werd het boter en zo kwam een kans op een nieuwe start samen met mensen die steunend waren.

Het is zo stil hier in mijn hart, gewoon een dorre rust, wat is leven zonder doel dat bereikbaar is. Ik ben zo afhankelijk 36j. En in mijn hoofd zo zwak, een eeuwige twijfelaar, een angsthaas. Anton en Marieke ik zie jullie graag en jullie zijn fantastisch. Ik ben moe van steeds maar doem-te-denken, het kost zoveel energie, het put me uit. Toekomst dromen, waar ben je heen? Loopt mijn weg niet naar een ravijn. De ravijn der rust, der stilte. Slaap lekker.

De gedachte om te vluchten blijft hangen, doem, doem, doem. Toch heb ik al bij al een `week`gehad, een week, ik denk aan Anton en Marieke, ik denk voorla aan mijn `mal`- functionneren. Ik heb toffe kids. Kan ik leven weer meer waarde geven. Ik heb goed ski-les gegeven. Ik was er voor de zwakkeren. Morgen is het alweer de laatste dag. De zon brand in mijn aangezicht. Wat is mijn toekomst. Hoe mag ik naar de toekomst kijken, is er toekomst?

ANTON

MARIEKE

Er waren eens 2 kinderen met een hart van goud. Ze spraken alle talen met hun ogen. Alleen al door te kijken maakten ze vrienden. Ze waren 8 & 10 en toch al zo groot. Ze stapten de wijde wereld in. De wereld waar hun papa het heel erg moeilijk had met het leven en overleven. Papa zag door verdriet, verlies van gezin, verlies van mezelf, de toekomst somber in. Ik ben mezelf verloren, ik moet op zoek naar mijn identiteit. 36 jaar en terug van ver onder nul beginnen dat is geen sinicure. Wat is MD? Valt er mee te leven? Ja, maar is het het leven dat IK wil. Pillen, verzwaren, stempels, shit, godverdomme, kust mijn kloten...

Het gaat, het gaat mijn hart staat stil, je hoort de spelt nu vallen, juist met de punt die prikt, die een ballon vol toekomstdromen angstwekkend kan doen knallen. Maar weg die droom vervlogen idealen moeten plaatsmaken voor iets nieuws, iets anders dat groeien moet, in grond geplant die voedzaam is gemaakt door tranen die `mensen`missen. Mensen, lieve schatten, vol van toekomst die nu groeit vol losgelaten idealen. Kinderen ik mis die ogen vol waarheid, vol met leven, dat ik zo simpel zo banaal, een dag, seconde heb verwekt en zo een zandloper vol toekomstkorrels in die ogen heb gegeven. Vertel het verder, vertel het voort mijn hart stuwt bloed dat `t zelfde kleur bezit en mijn hersenen voedt met zuurstof en gedachten: ik hou van jullie...

Moedeloos, ik mis ze, ik mis ze, ik ben leeg. Mijn pijp is uit zo voel ik me. Laten we gewoon even realistisch zijn, wat brengt de dag? Solliciteren... 110 brieven, €54,70 postzegels, is er niemand meer die weer het/de hand boven mijn hoofd kan houden, alleen ben ik niets waard dat is mijn ex-vrouws ontgoocheling (en vooral de mijne). Ik heb geprobeerd een goede man& een goede vader, broer,... te zijn maar nu zit ik hier Alone. Hoe moet dit verder? Blijven trappelen in de melk, maar het is karnemelk zonder boter.

Tranen komen tranen blijven komen. Stromen drupsgewijs of aan elkaar geklit maar wat als verdriet ontroostbaar is? Ik verdien niet om te huilen nee, dit heb ik niet gevraagd, hemeltergendtraag vervliegt de tijd der weemoed, wacht op mij, vergeet me niet ik heb dit niet verdiend. Slaap zacht, matrozen van mijn schip, ik ben gestopt met zingen, misschien komt eens de dag dat ook ik het wijde sop vertrouwen zal en daar naar toe zal springen. Een krans moet mij niet volgen dan die heb ik niet gekozen maar een ding moet je zeker doen, zorg goed voor mijn matrozen. Zij hebben door weer en wind altijd heel goed voor mijn schip gevochten.

Anton & Marieke Van de Walle, mijn allerliefste kinderen. Ik mis jullie heel erg veel, een papa zonder kinderen... het doet pijn. Doe jullie best in het leven. Papa, ik heb ook altijd geprobeerd maar ik had geen cadeau gekregen...........

Benedikt Olga Georges Van de Walle